برخورد كرده و آسيب‌ديده بود و به زحمت خودم را ميان جمعى وارد كردم ، و قسمتى از لباسم را پاره كردند ، گفتم : چه روز بد و شومى بود ! خدا شرّ تو را از من بازدارد ! امام عليه السّلام فرمود : اى حسن ! تو هم كه با ما معاشرت دارى ، گناهت را به گردن بىگناه - روز ! - مىگذارى . حسن مىگويد : سر عقل آمدم و دانستم كه اشتباه كرده‌ام كه چنين حرفى را زده‌ام ، عرض كردم : مولاى من از خداوند طلب مغفرت مىكنم . فرمود : اى حسن ! روزگار چه گناهى دارد ، وقتى كه اعمال خود شما دامن‌گيرتان مىشود ، آنها را شوم مىشماريد ؟ حسن عرض كرد : من هميشه از خداوند طلب آمرزش مىكنم ، و همين توبهء من باشد اى پسر پيغمبر خدا ! امام عليه السّلام فرمود : به خدا قسم ، هيچ سودتان ندهد ، بلكه خداوند با نكوهشى كه شما از موجودى بىگناه به عمل مىآوريد شما را سزا دهد ، اى حسن ! آيا نمىدانى كه خداوند اجر و كيفر و پاداش اعمال را در برابر هر كارى كه در دنيا و آخرت انجام دهند ، مرحمت مىكند ؟ عرض كردم : چرا مىدانم مولاى من . فرمود : راه خلاف مرو و براى روزگار هيچ تأثيرى در حكم خدا تصور مكن ، حسن گفت : اطاعت مىكنم يا بن رسول الله . » [ 1 ] امام عليه السّلام ، آن چه را كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - در حديث رفع فرموده است : مورد تأكيد قرار داده ، از اين كه اسلام در هيچ كارى به مسلمان اجازه نمىدهد كه شوم بداند ، بلكه او بايد تصميمى قوى و اراده‌اى استوار داشته باشد و از هيچ كارى بازنايستد مگر اين كه عمل نامشروعى باشد كه در آن صورت نبايد اقدام كند .

--> [ 1 ] تحف العقول : 482 - 483 .